საქსტატის 2024–2025 წლების მონაცემებით, საქართველოს მოსახლეობის დაახლოებით 18–19%, რაც 670–710 ათასზე მეტი ადამიანია, სოციალურ შემწეობას იღებს. სოციალური მომსახურების სააგენტოს მონაცემთა ბაზაში რეგისტრირებულია 1,3 მილიონზე მეტი ადამიანი - ქვეყნის თითქმის ყოველი მესამე მცხოვრები - რომელიც თავს შეჭირვებულად მიიჩნევს. ბენეფიციართა რაოდენობის ზრდას სიღარიბეს, უმუშევრობასა და ინფლაციას უკავშირებენ. საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტრომ მონაცემთა ბაზის მასშტაბური შემოწმება დაიწყო - არსებული ინფორმაციით, შემწეობას შეძლებული ოჯახებიც იღებენ.

   საქსტატის სტატისტიკით გამოდის, რომ მთლიანად საქართველოში, ცხინვალის რეგიონისა და აფხაზეთის მონაცემების გაუთვალისწინებლად, მაგრამ დე-ფაქტო საქართველოში არმყოფ შრომით მიგრანტებთან - საქართველოს მოქალაქეებთან ერთად, რომლებიც დროებით სამუშაოდ არიან გასულნი ევროკავშირის ქვეყნებსა და რუსეთში, არალეგალებად - კანადასა და ბრიტანეთში (რომელთაგან ბევრმა ლტოლვილის სტატუსი მიიღო და ნაკლებად სავარაუდოა, შინ დაბრუნდნენ), ცხოვრობს 3 მილიონ 900 ათასი ადამიანი. და იმ შემთხვევაშიც კი, თუ გამოვაკლებთ სტატუსთან შეუსაბამო შეჭირვებულებს - დავუშვათ, რომ ჯანდაცვის სამინისტროს რევიზია გამოავლენს დაახლოებით 100 ათას შეძლებულ ბენეფიციარს - იმ შემთხვევაშიც კი, თუ გამოვაკლებთ საქართველოში მცხოვრები ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნების, ინდოეთის, რუსეთისა და უკრაინის ლეგალური და არალეგალური მიგრანტების რაოდენობას, ლტოლვილების ჩათვლით, რაც 257 ათასი ადამიანია, როგორც საქართველოს პრემიერ-მინისტრმა ირაკლი კობახიძემ პარლამენტში ინტერპელაციის ფარგლებში გამოსვლისას განაცხადა (მიგრანტების რაოდენობა საქართველოში უახლოეს ორ თვეში განახევრდება შრომითი მოწყობისა და ბინადრობის ნებართვის მიღების სფეროში ახალი საკანონმდებლო შეზღუდვებისა და აკრძალვების გათვალისწინებით), შეჭირვებული მოქალაქეების რაოდენობა მთლიანი მოსახლეობის რაოდენობასთან პროპორციულად მაინც ძალიან დიდი დარჩება.

   ამ მილიონი, ან დაზუსტებული მონაცემებით თუნდაც ნახევარი მილიონი უკიდურესად შეჭირვებული მოქალაქის საზრუნავი, პირველ რიგში, არსებობისთვის სახსრების მოძიებაა. ამ კატეგორიის ყველაზე მცირეშემოსავლიანი მოქალაქეების სასახელოდ უნდა ვაღიაროთ მათი ობიექტურობა ხელისუფლების მიმართ: მათთვის უცხოა მაქსიმალიზმი, პოპულიზმი და დემაგოგია, რითაც ოპოზიცია და ბევრი ხელისუფალი სცოდავს. ჩემთან საუბრისას საქართველოს მცირეშემოსავლიანი მოქალაქეები ყოველთვის აღნიშნავენ მიმართულებებს, სადაც ხელისუფლება (ციტირებას ვახდენ) „აკეთებს ყველაფერს შესაძლებელსა და შეუძლებელს“ მოსახლეობის კეთილდღეობის გასაუმჯობესებლად. ამავდროულად, აღნიშნავენ სექტორებს, სადაც მდგომარეობა უკიდურესად საგანგაშოა, მაგალითად - ფასები საკვებ პროდუქტებზე, მედიკამენტებსა და სამედიცინო სერვისებზე, სადაც პრემიერ-მინისტრ ირაკლი კობახიძის მთავრობა დღეს ცდილობს გარდატეხოს მანკიერი ტრენდი (იხ. ქვემოთ - 80%-იანი ფასნამატი) მოსახლეობის სასარგებლოდ.

აქვე დავამატებ განათლების სფეროს რეფორმას, რომელიც დღეს კობახიძის მთავრობამ დაიწყო: ქუჩებში - დიპლომირებული ახალგაზრდობის უზარმაზარი რაოდენობაა, რომელთა კვალიფიკაციის დონე საშუალოზე დაბალია, თანაც - ათეულობით ისეთ სპეციალობაში, რომლებიც საქართველოში სრულიად არ არის მოთხოვნადი. და ეს - იმ დროს, როდესაც ქვეყანაში პროფესიონალი სპეციალისტების კრიტიკული დეფიციტია, დაწყებული ექიმებითა და იურისტებით, დამთავრებული ელექტრიკოსებით, სანტექნიკოსებით, ხარატებით, აგრონომებით, მშენებლებით და სხვა. მიზეზები ცნობილია - საქართველოში დიდი ხანია აღარ არის პროფტექნიკური სასწავლებლები, ყველა კარგი სპეციალისტი საზღვარგარეთ წავიდა სამუშაოდ (იხ. ზემოთ), ხოლო არამოთხოვნადი ან არშემდგარი სპეციალისტები ოპოზიციის ელექტორატს ავსებენ და ხშირად გამოდიან საპროტესტო მიტინგებზე, რაც გახდა არა მხოლოდ შრომის ბაზარზე არსებული კატასტროფული მდგომარეობის, არამედ საზოგადოებაში განხეთქილების მიზეზიც. უკმაყოფილოთა თქმით, რომლებმაც ვერ იპოვეს ან დაკარგეს სამუშაო, მათ ლუკმაპურს ზემოხსენებული მიგრანტები ართმევენ, მაგრამ მიგრანტების წინააღმდეგ მთავრობის ბრძოლის გათვალისწინებით, ისინი მალე საერთოდ აღარ იქნებიან - ვნახოთ, რამდენად უშველის საქართველოს ამ ყველანაირ სამუშაოზე დამთანხმებელი 100 ათასი ადამიანის დეპორტაცია/წასვლა.

თუმცა პოლარიზაცია დამახასიათებელია მოსახლეობის მეორე ნაწილისთვისაც — პირობითად, საშუალო და მაღალი შემოსავლის მქონე მოქალაქეების ორი მესამედისთვის. ეს უკანასკნელნი გამაოგნებელი უპასუხისმგებლობით, მომავალშიც კეთილდღეობის უზრუნველსაყოფად ბრძოლაში, რაც საქართველოში უმეტესწილად კარიერით, ბიზნესითა და ხელისუფლებისადმი კუთვნილებით მიიღწევა, მოქმედ მთავრობას სასიკვდილო კლინჩში დაეჯახნენ, რითაც მოახდინეს პარლამენტის პროვოცირება ეპასუხა მკაცრი კანონებითა და კანონქვემდებარე აქტებით, რომელთაგან ბევრი კანონმორჩილი მოქალაქეც ზარალდება. უბრალო ადამიანები, ვისი კუჭიც ბოლომდე ცარიელი არ არის და ვინც სიცივისგან ისე არ იყინება, რომ საღამოს ტელევიზორს არ უყუროს, თვალს ადევნებენ ხელისუფლებასა და ოპოზიციას შორის უკვე რიგით მესამე ტელედებატებს - და მათ გაოცებას საზღვარი არ აქვს. ხალხი აღშფოთებულია, რომ მთავრობას აიძულებენ დაკავდეს ოპოზიციასთან ბრძოლით და, ამით, ყურადღება გადააქვს პირდაპირი მოვალეობებისგან - მოსახლეობის კეთილდღეობის, მათი კეთილდღეობის ამაღლებისგან. საქართველოს მოქალაქეები გაოგნებულნი არიან - თუ რაოდენ ხელოვნური, ხალხისგან დაშორებული პრობლემები წამოიჭრება ამ დებატების დროს.

   მაგრამ საქმის ვითარება - ბევრად უარესია, ვიდრე მათ შეუძლიათ წარმოიდგინონ. მე შემთხვევით არ მიწოდებია მთავრობისთვის „ახალი“, თუმცა ირაკლი კობახიძე — უკვე ზუსტად ორი წელია პრემიერ-მინისტრია. ვინაიდან მხოლოდ სულ ახლახან, როდესაც მთავრობის წინა შემადგენლობამ თანდათანობით ციხეში გადაინაცვლა და ეს პროცესი ჯერ კიდევ შორსაა დასრულებისგან, კობახიძის მთავრობამ მოიპოვა მანევრირების სივრცე, სადაც ადრე მოქმედების თავისუფლება შეზღუდული იყო ყოფილი ხელმძღვანელების ხელდასხმულების მიერ. საქართველომ მაღალი ადგილები დაიკავა კორუფციასთან ბრძოლის საერთაშორისო რეიტინგებში, გაუსწრო ევროკავშირის ბევრ წევრ ქვეყანას სწორედ იმიტომ, რომ ბოლო დროინდელი უპრეცედენტო დაპატიმრებები, რომელთა მსგავსიც ადრე ექსკლუზიურად დასავლეთში ხდებოდა, საქართველოშიც დაიწყო.

საქართველოში, რომელსაც ყოველთვის პირველი პოზიციები ეკავა ე.წ. კანონიერი ქურდების რაოდენობით (რომელთა უმეტესობამ დიდი ხანია დატოვა ქვეყანა და რუსეთსა და ევროპაში ცხოვრობს), გამოაშკარავდა საშინელი მაფიოზური სქემა, რომელშიც ერთმანეთში აირია ძალოვანი მინისტრები, გენპროკურორები და „კანონიერი ქურდები“, რომლებიც საზღვარგარეთიდან აკონტროლებდნენ „პალაჟენიას“ საქართველოში, ახდენდნენ ბიზნესმენების რეკეტს, ხოლო როდესაც მუქარა „არ ჭრის“, აგზავნიდნენ ქილერებს. ტრიგერის როლი ითამაშა რამდენიმე გახმაურებული მკვლელობის გახსნამ, პირველ რიგში - „კანონიერი ქურდის“ მერაბ ჯანგველაძის („მერაბ სოხუმსკი“-ს) ძმის, ბიზნესმენ ლევან ჯანგველაძის მკვლელობის საქმემ. საქართველოს მოსახლეობის ის უკიდურესად შეჭირვებული მესამედი, რომელთათვისაც ხელისუფლებაში და მდიდრების სამყაროში არსებული ქურდული „გარჩევები“ უბრალოდ ცარიელი ხმაა და მათთან არანაირი კავშირი არ აქვს, გაოცებით ადევნებს თვალს, თუ როგორ უპირისპირდებიან თბილისის საქალაქო სასამართლოს შენობასთან ერთმანეთს ხელჩართულ ბრძოლაში ბრალდებულთა და მსხვერპლთა, მკვლელთა და მოკლულთა ასობით მხარდამჭერი და მხოლოდ ქალაქის მთელი პოლიციის კონცენტრაცია ეხმარება მათ გაშველებაში.

   პანიკის დათესვა არასდროს ყოფილა ჩემი ამოცანა, პირიქით, მაგრამ საქართველოში მიმდინარე მოვლენები არ შეიძლება არ იწვევდეს შეშფოთებას და ამის ფესვები 90-იანების შემდეგ, საუკუნის დასაწყისში უნდა ვეძებოთ, რადგან სწორედ დღეს გამოვიდა ასპარეზზე „მილენიუმების თაობა“. ნახეთ: მიუხედავად იმისა, რომ დღეს საქართველოში ნებისმიერ სერვის-ცენტრში, სუპერმარკეტსა და პოლიციის განყოფილებაში შეუძლიათ ინგლისურად ახსნა-განმარტება, ქართული საზოგადოება მთლიანობაში არაინფორმირებულია, ან დეზინფორმირებულია, რადგან ობიექტური ინფორმაციის არარსებობის ან მისი წყაროების უზარმაზარი რაოდენობის პირობებში მოქალაქე ხდება ადვილი მსხვერპლი გარკვეული საგარეო ძალების პროპაგანდისა და აგიტაციისთვის. აქვე აღვნიშნავ ახალგაზრდული პოლიტიკის არარსებობას, რადგან სააკაშვილის შემდეგ ხელისუფლება ახალგაზრდობით არ დაკავებულა და დღეს მისი შთამბეჭდავი ნაწილი აგრძელებს მიშას მიერ მითითებული მანკიერი გზით სიარულს - გქონდეს ყველაფერი და არ აკეთო არაფერი! აი, რატომ ჩაიგდო ხელში ახალგაზრდობა ოპოზიციამ (იხ. ზემოთ — შეუმდგარი სპეციალისტები). ასევე აღვნიშნავ ჩავარდნებს კულტურისა და ხელოვნების სფეროში, განსაკუთრებით ბოლო ორ წელიწადში, რამაც თავისი ნეგატიური როლი ითამაშა. ამ სფეროების მოღვაწეები, მეტ-ნაკლებად პროფესიონალები, დღეს უმეტესწილად დესტრუქციული ოპოზიციის მომხრეები არიან, ზუსტად ისევე, როგორც უმაღლესი სასწავლებლების ბევრი ლექტორი. და, რა თქმა უნდა, ოპოზიციის მხარესაა ბიზნესი, რომელიც უკმაყოფილოა ხელისუფლების მიერ ფიქსირებული ფასების თავსმოხვევით, მიუხედავად იმისა, რომ მათი ფასები 80%-ზე მეტით ძვირია მათ მიერ ნავაჭრი საქონლის თვითღირებულებაზე (კარტელური გარიგებების მანკიერი პრაქტიკა, რომელიც გამორიცხავს კონკურენციას და კარნახობს ფასწარმოქმნას სუბიექტური წინაპირობებიდან გამომდინარე).

   აქვე არ შეიძლება არ აღინიშნოს, რომ ქართულ საზოგადოებას დღეს უხდიან იმათი შვილები, ვისიც ამ საზოგადოებას მართებს: ბოლომდე არ არის მხილებული მაფიოზური ომები პრეზიდენტ გამსახურდიას შემდეგ - იმ იმედით, რომ მათი მსხვერპლნი ამოწყდებიან; სააკაშვილის რეჟიმის პერიოდში გაუხსნელი, ან დაგვიანებით გახსნილი მკვლელობები დღეს იძლევა საშინელ რეციდივებს და ქართველი დედიკოები, რომლებიც ყოველთვის ამაყობდნენ თავიანთი ნაშიერებით, რომლებიც „მხოლოდ ცოტათი ერთობიან ნარკოტიკებით, მაგრამ არ არიან სადისტი სკინჰედები, როგორც რუსეთში, ფუ!“, დღეს აღმოაჩინეს, რომ მათი შვილები გაიზარდნენ ნამდვილ ურჩხულებად - კრიმინალებად, რომლებიც სჩადიან ჯგუფურ მკვლელობებს. მხოლოდ ერთი მაგალითი: საზოგადოებას მართებს საქართველოს მოკლული პრემიერ-მინისტრის ზურაბ ჟვანიას შვილისთვის, როდესაც ოფიციალურად არ გახსნა მისი მამის დაღუპვის საქმე, და დღეს ბესარიონ (ბუსა) ჟვანია შურს იძიებს ქართულ საზოგადოებაზე შეკვეთილი მკვლელობების ორგანიზებაში მონაწილეობით და თავად სჩადის სისხლის სამართლის დანაშაულებს, რადგან იმედგაცრუებულია კანონის უზენაესობაში. რა შეუძლია უპასუხოს დღეს ჟვანიას შვილს საზოგადოებამ? რომ სამართლიანობა აუცილებლად გაიმარჯვებს?! ხოლო ის, რომ ამ ხელისუფლების გენპროკურორი - ნამდვილი „მაფიის ნათლიმამაა“, რომელიც სასიკვდილო განაჩენებს გამოსცემს, ოღონდ უკვე კრიმინალური ავტორიტეტის რანგში, მოსკოვში იმალება და გვარი „ფარცხალაძედან“ სამეფო გვარზე - რომანოვზე შეიცვალა, ეს როგორ?! ძნელია დაიჯერო კეთილის გამარჯვება ბოროტზე, როდესაც თავდაცვის მინისტრი მილიონებს იპარავდა, ხოლო სახელმწიფო უსაფრთხოების ხელმძღვანელი მილიონიან ქრთამებს იღებდა, კურირებდა ქოლ-ცენტრებსა და მთელ ქართულ ბიზნესს რუსეთში.

თუმცა მთავარი საფრთხე სხვა რამეშია: როდესაც საქართველოში ყველა მედია-საშუალება, ოპოზიციური და, ვითომდა, პროსამთავრობო, ერთმანეთს უპირისპირდება სამკვდრო-სასიცოცხლოდ, და მხოლოდ საგარეო პოლიტიკურ დღის წესრიგში - ანუ დადებითი დამოკიდებულება უკრაინისადმი და უარყოფითი - რუსეთისადმი - მათი სარედაქციო პოლიტიკა აბსოლუტურად იდენტურია; როდესაც ქართული აუდიტორია იძულებულია „დარწყულდეს“ მხოლოდ ინფორმაციის ამ „გუბიდან“ და „იქცეს თიკნად“, რადგან არავინ კითხულობს არც ინგლისურენოვან და არც რუსულენოვან ალტერნატიულ მედიას, ეს იწვევს ელემენტარულ დეზორიენტაციას თანამედროვე სამყაროში. პროპაგანდით დაბნეულმა საქართველოს მოქალაქეებმა ელემენტარულად არ იციან, რა ხდება რეალურად სამეზობლოში, საქართველოს მოსაზღვრე ქვეყნებში, ხოლო რეგიონულ სიტუაციაზე საუბარიც კი ზედმეტია. რატომ უნდა იკითხონ, მოისმინონ და შეადარონ, როდესაც პროპაგანდა მათ მზა „კერძებს“ მიართმევს „ცისფერნაყშიანი ლანგრით“ — ხელისუფლებაში არსებულ „კლანებზე“, მის „უკანდახევაზე“ დასავლეთიდან - ჩრდილოეთისკენ, „რუს ოკუპანტებზე“, NGO-ებსა და „დასავლეთში პატივცემულ“ ქართულ რადიკალურ ოპოზიციაზე?! მოსახლეობის ყურადღება გადაიტანეს შიდაპოლიტიკურ ბრძოლებსა და გარჩევებზე, მაშინ როდესაც ნებისმიერ დღეს შეიძლება დატრიალდეს უბედურება და ყველას მხოლოდ ერთი პრობლემა დარჩება - გა-დარ-ჩე-ნა! აი, რაში მდგომარეობს მთავარი პრობლემა - ყველა ზემოაღნიშნული შემადგენლის შედეგი!!!

   ვინ აგებს პასუხს საქართველოზე, თუ რეგიონში ომი აალდება, რომელშიც გადაიზრდება ტრამპის სურვილისამებრ შეზღუდული აშშ-ის დარტყმა ირანზე? ვაშინგტონში საგანგებო მდგომარეობაა გამოცხადებული - გაირღვა ცენტრალური კანალიზაცია და ფეკალური მასები მდინარე პოტომაკში ჩაიღვარა, ხოლო ავიამზიდ „ჯერალდ ფორდზე“, რომელიც ირანისკენ მიემართება, საკანალიზაციო სისტემამ გაჭედა: სად არის გარანტია, რომ ასეთ ანტისანიტარიულ პირობებში ამერიკელებს ნერვული სისტემა არ უმტყუნებს და ვინმე „წითელ ღილაკს“ თითს არ დააჭერს?! საუბარია „პეპლის ეფექტზე“, ავიამზიდის სამხედრო მეზღვაურებზე, რომლებიც 11 თვეა ზღვაში არიან და არ უნახავთ თავიანთი ოჯახები და რომლებიც სახლისკენ, მიწერის პორტისკენ მიმავალ გზაზე, სპარსეთის ყურისკენ მიაბრუნეს!

   ვინ აგებს პასუხს საქართველოზე, ვინ გამოკვებავს მის მოქალაქეებს, უზრუნველყოფს მათ სახლებს შუქითა და სითბოთი, თუ მეზობელი სახელმწიფოები ომში იქნებიან ჩათრეულნი? რა ღირებულება ექნება ლარს, როდესაც ვერც აშშ დოლარი, ვერც ოქრო და ვერც კრიპტოვალუტა, როგორც ბოლო ორმა კვირამ აჩვენა, ვერ დაიკვეხნის სტაბილურობით ახლო აღმოსავლეთში ყოველწუთიერად მოახლოებული კონფლიქტის ფონზე?! რა თქმა უნდა, ყველა, და პირველ რიგში - ჩვენი რადიკალური ოპოზიცია - პასუხს მოსთხოვს ხელისუფლებას! მოსთხოვს მოსახლეობის გამოკვებას და საქართველოზე პასუხისგებას საერთაშორისო ასპარეზზე! მაგრამ განა დღეს ვინმე ეხმარება ხელისუფლებას მოემზადოს შესაძლო ომისთვის, სასურსათო თუ ფინანსური კრიზისებისთვის?!

   ან ვინ მოვა საქართველოს დასახმარებლად სტიქიური უბედურების შემთხვევაში? საქართველო - სეისმური ზონაა, კავკასიონის ქედი - შედარებით ახალგაზრდა წარმონაქმნია, რომლის სიღრმეშიც ვულკანური პროცესები გრძელდება. ყოველ დღე საქართველოში მცირე მიწისძვრები ხდება. განა ყველამ არ უნდა იფიქროს ფორსმაჟორული სიტუაციებისთვის მომზადებაზე? განა ხანძრები ბორჯომის ხეობაში, როდესაც ჩვენი სიმდიდრის ნახევარი - უნიკალური წიწვოვანი ტყე დავკარგეთ, მაგრამ კვირების განმავლობაში ვერ ვაჩერებდით ხანძარს! - არ გამოდგა ჩვენთვის გაკვეთილად? ასევე - ტრაგედია შოვში?! ან ტრაგედია თბილისში, როდესაც ჩვეულებრივ შეუმჩნეველი მდინარე ვერე მძლავრ ნაკადად იქცა და მტკვარს გაატანა ადამიანების სიცოცხლე, სახლები და თბილისის ზოოპარკი? რა საფრთხეს წარმოადგენს უმნიშვნელო მიწისძვრებიც კი საავტომობილო და სარკინიგზო მაგისტრალებისთვის, ვფიქრობ, საქართველოს მცხოვრებლებისთვის ახსნა არ სჭირდება.

   ან იქნებ ვინმეს დაავიწყდა საქართველოში სამოქალაქო ომების შედეგები - ე.წ. თბილისის ომები, რომლებიც რუსთაველის გამზირზე, პარლამენტის წინ იწყებოდა და მთავრდებოდა?! რა ხდება იქ ახლა, რატომ მიწყნარდა პროტესტები ახალ წლამდე და იქ 10 უსაქმური დაეხეტებოდა, ახლა კი კვლავ მოძრაობს მომიტინგეთა ნაკადები, რომლებიც რისკავენ ადიდდნენ მდინარე ვერესავით და ყველაფერი წალეკონ თავის გზაზე? გამორიცხულია?! უფროსი თაობის ფსიქიკა, ვინც დღეს 60 წელსაა გადაცილებული, რომელმაც გამოიარა ზემოაღნიშნული სამოქალაქო ომები და სხვა კატაკლიზმები, დაწყებული 9 აპრილიდან, ცხინვალისა და აფხაზეთის ომები, ნანახი აქვს კუბოები მეგობრებით, პროდუქტების ბარათებიც, ელექტროენერგია გრაფიკითაც, ნავთქურები - გაზის ნაცვლად, მკვლელების ბანდფორმირებები - კანონისა და პოლიციის ნაცვლად - აი, ჩემი თაობის ფსიქიკა, რომელმაც ცეცხლი და წყალი გამოიარა პირდაპირი გაგებით! ამიტომ ის ბევრად უფრო მტკიცეა, ვიდრე გარშემომყოფთა უმრავლესობის, მაგრამ ახალგაზრდობა, მისი შთამბეჭდავი ნაწილი, ჩვენ, უფროსებს, გვიყურებს როგორც მტრებს, ან, უკეთეს შემთხვევაში, როგორც დინოზავრებს. ხელისუფლების ხელმძღვანელებს შორის დღეს არავინ არის ისეთი, ვისაც ყველა ეს უბედურება გამოვლილი ექნებოდა, არადა ხვალ შეიძლება უკვე გვიან იყოს და NGO-ში მიღებული გამოცდილება ვერ შეცვლის „კალაშნიკოვის ავტომატის“ ფლობის უნარებს. მაგრამ ბევრს ხომ უნახავს სააკაშვილის რეჟიმი - განა ეს ცოტაა?! როდესაც ადამიანურ ღირსებას ასფალტზე ფურთხივით ზელდნენ?! როდესაც მამაკაცებს აუპატიურებდნენ უკანა ტანიდან და ცოლებს აუპატიურებდნენ ქმრების თვალწინ?! სად არის გარანტია, რომ სააკაშვილის რეჟიმი, რომელიც თავისუფლებისკენ მიილტვის და რევანში უნდა, კვლავ არ მოაწყობს სახელმწიფო გადატრიალებას?!

   განა საიდუმლოა, რომ საქართველოში დღეს აღორძინდა ქურდული მენტალიტეტი, როდესაც შუადღისას ერთმანეთს ესვრიან და არასრულწლოვნები მაღაზიებს არბევენ? რომ ოპოზიციის ელექტორატი პოლიციას კვლავ როგორც მტერს უყურებს და არა როგორც მეგობარს?! სააკაშვილმა ძველბიჭებს ტერორი მოუწყო, რადგან ქვეყანაში მხოლოდ ერთი „ქურდი“ უნდა ყოფილიყო - ის თავად, ავტორიტეტი მიშა! ჩვენ კი რა ვქნათ დღეს, როდესაც სააკაშვილის პოლიციურმა სახელმწიფომ სული განუტევა უკვე 13 წლის წინ?! თითოეულ პოლიციელს, პროკურორსა და მოსამართლეს, ასევე „ქართული ოცნების“ ჩინოვნიკსა და პოლიტიკოსს ჰყავს ოჯახები, ნათესავები, შვილები და მეზობლები - არ დადგება მომენტი, როდესაც ისინი უმცირესობაში დარჩებიან და შეუერთდებიან ძალის მომკრებ ოპოზიციას, როგორც ეს უკვე მოხდა „ვარდების რევოლუციის“ დროს 2003 წლის ნოემბერში?

   ბიძინა ივანიშვილი - მილიარდერი და ძალიან გავლენიანი ადამიანია, რომელმაც თავზარდაცემულმა აღმოაჩინა, რომ მისი სრული ნდობით აღჭურვილი პირების უმრავლესობა მაფიოზი და მოღალატე აღმოჩნდა. მაგრამ მოდი წარმოვიდგინოთ ერთი წუთით, რომ ივანიშვილი საერთოდ არ არის - მაგალითად, დაიღალა მუდმივი ბრძოლით, საფრთხითა და მის მიმართ ცილისწამებით, ხელი ჩაიქნია საქართველოსთვის დახარჯულ მილიარდობით დოლარზე და თავის ოჯახთან ერთად საზღვარგარეთ წავიდა - თუნდაც საფრანგეთში, რომლის მოქალაქე და საპატიო ლეგიონის ორდენის კავალერიც არის. რამდენი დღე გაძლებს ამის შემდეგ მის მიერ შექმნილი მმართველი პარტია „ქართული ოცნების“ ხელისუფლება? ვინ აგებს მაშინ პასუხს საქართველოზე, როდესაც ჩვენი კათოლიკოს-პატრიარქი ილია მეორე - ძალიან სუსტადაა, ხოლო სინოდის წიაღში დიდი ხანია დუღს დაპირისპირება და ბრძოლა საპატრიარქო ტახტისთვის, რომელიც გარეთ გამოხეთქავს?! ნაცვლად იმისა, რომ სათავეში ჩაუდგეს და დაამშვიდოს მრევლი, როგორც არაერთხელ გაუკეთებია ილია მეორეს?

   მეზობლები კავკასიაში - სომხეთი და აზერბაიჯანი - თავიანთ დღის წესრიგს მიჰყვებიან და სტაბილურობა ერევანსა და ბაქოში - საკმაოდ მყიფე რამაა; ნებისმიერ შემთხვევაში, ისინი არ ჩაერევიან საქართველოს შიდა საქმეებში. იგივე ეხება რუსეთს, რომელთანაც საქართველოს არც დიალოგი აქვს და არც დიპლომატიური ურთიერთობები. ომის შემთხვევაში რუსეთი მხოლოდ საზღვრების გამაგრებით შემოიფარგლება ცხინვალის რეგიონსა და მდინარე ენგურზე, აქცევს მათ სრულფასოვან სახელმწიფოთაშორის საზღვრებად, შესაბამისად შეიარაღებულს მთელ პერიმეტრზე. ჩვენ კი, ქართველებს, აღარც სოხუმისთვის და აღარც ცხინვალისთვის გვეცლება - ოღონდ თბილისი არ დავკარგოთ, როგორც დავკარგეთ ჩვენი თანამემამულეები, რომლებიც რუსეთში, ამერიკაში ან ევროპაში წავიდნენ და ემიგრაციიდან არასდროს დაბრუნდებიან. ბევრ მათგანს საქართველოს მოქალაქეობა არ აღუდგინეს, აღმოსავლეთიდან ჩამოსულ უკანონო მიგრანტებს გაუთანაბრეს!

აი მაშინ, ყველა სინდისდაუკარგავი ოპოზიციის მომხრე, საკუთარი თავის გამო სირცხვილით და ტკივილით გაიხსენებს „ქართულ ოცნებას“, რომლის წყალობითაც საქართველოს არავისთან არასდროს უომია, და მიხვდებიან ჩვენი ბებია-ბაბუების სიტყვების ჭეშმარიტ მნიშვნელობას - „მთავარია, ომი არ იყოს!“, რადგან ომის შემთხვევაში მათი „დასავლურდემოკრატიული“ ღირებულებების შკალა ერთ წამში შეიცვლება.

P.S.

   დამწყებ რუსოფობებს, რომელთა გათვალისწინებითაც დაიწერა ეს სტრიქონები და რომლებმაც ნაკლებად სავარაუდოა, რომ დაიცვან საქართველო, თუ ის განსაცდელში აღმოჩნდება, ვულოცავ სამშობლოს დამცველის დღეს, რომელსაც 23 თებერვალს ყოველთვის აღნიშნავდნენ მათი მამები, ბაბუები და პაპები. და ვურჩევ, რაც შეიძლება მალე ისწავლონ თურქული ენა, რადგან რუსულის სწავლა არ სურთ...

   არნო ხიდირბეგიშვილი,
ქართული საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტო „საქინფორმი“-ს გენერალური დირექტორი და მთავარი რედაქტორი, უშიშროების, სტრატეგიული ანალიზისა და საინფორმაციო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორი

23 თებერვალი, 2026 წელი
საქართველო, თბილისი.