ევროკავშირი არასდროს იწუხებდა თავს საქართველოს მიმართ განსაკუთრებულად „რბილი ძალით“, რადგან ქართველ ხალხს მეორეხარისხოვან, ჩამორჩენილ ხალხად მიიჩნევს - ისევე, როგორც ყველა არაევროპულ ცივილიზაციას, რომლებსაც, ბრიუსელის აზრით, „ევროპული დემოკრატიული ღირებულებები“ უნდა ჩაუნერგონ. 2022 წლამდე ბრიუსელიდან საქართველოში მკაფიო ინსტრუქციები შემოდიოდა, რომლებიც თბილისში უსიტყვოდ და სკრუპულოზურად სრულდებოდა მისიონერების - აკრედიტებული დასავლური დიპლომატიური კორპუსის ხელმძღვანელების კონტროლის ქვეშ. მაგრამ უკრაინაში რუსული სპეცოპერაციის დაწყების შემდეგ საქართველომ უარი თქვა საომარ მოქმედებებში ჩართვაზე - რუსეთის წინააღმდეგ მეორე ფრონტის გახსნაზე აფხაზეთსა და სამაჩაბლოში, ასევე ანტირუსულ ეკონომიკურ სანქციებთან მიერთებაზე, რაც, ბრიუსელისა და ვაშინგტონის აზრით, ვალდებული იყო გაეკეთებინა, როგორც წინასწარ შექმნილი ასოცირებული ტრიოს „უკრაინა-მოლდოვა-საქართველოს“ წევრს. ასე დაკარგა ევროკავშირმა სრული კონტროლი კანდიდატი ქვეყნის ხელისუფლებაზე და გადაწყვიტა საქართველოში მმართველი პარტიის, „ქართული ოცნების“ შეცვლა, რომელმაც „უღალატა იდეალებსა და შეთანხმებებს“ და მოულოდნელად გამოვიდა მორჩილებოდან.

   ხოლო კანონები - უცხოეთის აგენტების, უცხოური გავლენის გამჭვირვალობის, გრანტების, ჰომოსექსუალიზმის პროპაგანდის აკრძალვისა და ქორწინების, როგორც ქალისა და მამაკაცის კავშირის შესახებ, ასევე სარჩელი საკონსტიტუციო სასამართლოში ანტისახელმწიფოებრივი იდეოლოგიის მქონე პოლიტიკური პარტიების აკრძალვის თაობაზე, რომელთა გაწვევასაც დღეს ევროკავშირი ითხოვს, როგორც ევროსტანდარტებთან შეუსაბამოს, მხოლოდ საბაბია კანდიდატი ქვეყნის სტატუსის შესაჩერებლად და საქართველოს წინააღმდეგ სავიზო სანქციების მისაღებად, რაც ქვეყანაში რევოლუციური პროცესების კატალიზატორი გახდება. ეს ნიშნავს, რომ ევროკავშირის ქვეყნებში სამუშაოდ წასული ასობით ათასი საქართველოს მოქალაქის დეპორტაცია მოხდება და სახლში დაბრუნებულნი, ოპოზიციის დროშების ქვეშ გამოვლენ მიტინგებზე იმ ხელისუფლების დასამხობად, რომელიც დამნაშავეა ევროკავშირთან უვიზო რეჟიმის შეჩერებაში.

საქართველოს ამჟამინდელი ხელისუფლება ბრიუსელისთვის მიუღებელი სხვა მიზეზის გამოც გახდა. როგორც ცნობილია, ევროპასა და შეერთებულ შტატებს შორის ურთიერთობები 2024 წლის შემდეგ გაუარესდა ორი ომის გამო უთანხმოების შედეგად - ომი უკრაინაში, რომლის დასრულებაც ახალმა ამერიკელმა პრეზიდენტმა მოისურვა; და ომი ირანის წინააღმდეგ, რომელსაც ევროკავშირმა და დიდმა ბრიტანეთმა მხარი არ დაუჭირეს. და ამ დროს თეთრი სახლის ახალმა ადმინისტრაციამ, მას შემდეგ რაც შუა დერეფნის სომხურ მონაკვეთზე მზრუნველობა აიღო და ზანგეზურის დერეფანს „ტრამპის მარშრუტი“ (TRIPP) დაარქვა, გამოთქვა სურვილი პატრონაჟი გაუწიოს შუა დერეფნის ქართულ მონაკვეთსაც, რომელიც, ჰორმუზის სრუტეში მიმდინარე მოვლენების ფონზე, ჩინეთისთვის ორმაგად მნიშვნელოვანია. ამით აშშ თავის გავლენას გაავრცელებენ საქართველოზე გამავალ მაგისტრალურ მილსადენებზეც, რომელთა საშუალებითაც კასპიის ნავთობი და გაზი აზერბაიჯანიდან ტრანზიტით მიეწოდება ევროპის ათობით ქვეყანას (უმსხვილესი აქციონერი - „BP“). ეს კი ნიშნავს, რომ ევროპა, რომელმაც გამოუცხადა სანქციები რუსეთს, შეიძლება აღმოჩნდეს სრულად დამოკიდებული აშშ-ზე - დღესდღეობით ენერგომატარებლების უმსხვილეს მომწოდებელზე მსოფლიოში.

ბრიუსელს თავად სურს აკონტროლოს საქართველოს ტერიტორია, რომლის გავლითაც იღებს ჩინურ საქონელსა და კასპიის ენერგომატარებლებს, და რადგან საქართველოს ამჟამინდელმა ხელისუფლებამ თავის №1 პრიორიტეტად აშშ-სთან სტრატეგიული კომუნიკაციების აღდგენა გამოაცხადა, ევროკავშირი აპირებს შეცვალოს „ქართული ოცნების“ მოქმედი პროამერიკული ხელისუფლება. ბრიუსელი აშანტაჟებს ოფიციალურ თბილისს უვიზო რეჟიმის გაუქმებით იმიტომ, რომ საქართველოს ხელისუფლების სხვა გზებით დამხობის გეგმები - ეიძულებინათ დაეწყო ომი რუსეთთან და გამოეცხადებინა ეკონომიკური სანქციები რუსეთის წინააღმდეგ - ჩავარდა. საქართველოს ომი რუსეთთან რამდენიმე დღეს გაგრძელდებოდა, ხოლო ანტირუსული ეკონომიკური სანქციები საქართველოსთვის ეკონომიკურ სუიციდს ნიშნავდა. რუსული ენერგომატარებლები და მარცვლეული, ქართული ექსპორტი რუსეთში და რუსული იმპორტი, რუსი ტურისტები და ფულადი გზავნილები იმ ქართველებისგან, რომლებიც კარგად გამოიმუშავებენ რუსეთში და ინახავენ ოჯახებს საქართველოში, შეადგენს მილიარდობით დოლარს, საქართველოს სახელმწიფო ბიუჯეტის სოლიდურ საშემოსავლო მუხლს, რომლის ალტერნატიული ჩანაცვლება დასავლეთში პოპულარულმა სააკაშვილმაც კი ვერ შეძლო. და თუ საქართველოს ხელისუფლება შეასრულებდა დასავლეთის მოთხოვნებს, განრისხებული ქართველი ხალხი გამოვიდოდა მიტინგებზე და დაამხობდა ხელისუფლებას, რომელმაც ქვეყანაში შიმშილი და სიცივე დაუშვა რუსულ პურზე, ნავთობპროდუქტებზე, რუსულ ტურისტებზე, რუსეთიდან ფულად გზავნილებზე და რუსეთში ქართული პროდუქციის ექსპორტზე უარის თქმის გამო. და უკვე აღარავის გაახსენდებოდა, რომ რუსეთის წინააღმდეგ სანქციები ხელისუფლებამ დასავლეთისა და ოპოზიციის ზეწოლით მიიღო!

„ქართულმა ოცნებამ“, რომელმაც ხელისუფლებაში მოსვლის პირველივე დღიდანვე გამოაცხადა აფხაზეთისა და სამაჩაბლოს ექსკლუზიურად მშვიდობიანი დაბრუნების შესახებ, საკუთარ თავს სასიკვდილო განაჩენი არ გამოუტანა - არ შეუერთდა ანტირუსულ სანქციებს და ძალიან დროულად გაიხსენა ტრადიციული ეროვნული ქართული ღირებულებების დაცვა. შედეგად, ჩვენს თვალწინ გადაიშალა ეგზისტენციალური უფსკრული საქართველოსა და ევროპას შორის, რომელსაც დიდხანს გულმოდგინედ მალავდნენ, გამოაშკარავდა ევროპული ელიტების თანდაყოლილი ანტიპათია მელიტონ ქანთარიას თანამემამულეების მიმართ! ხოლო ბალანსირების პოლიტიკა, რომლის ოსტატიც პრეზიდენტი შევარდნაძე იყო, ანუ - აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის კომპრომისების ტაქტიკა, სამხრეთ კავკასიის ქვეყნებისთვის აქტუალური იქნება მანამ, სანამ რეგიონში სტაბილურობა არ დამყარდება სამეზობლოში სამხედრო კონფლიქტების დასრულების შედეგად - ახლო აღმოსავლეთში, მაგრამ უფრო მეტად - უკრაინაში.

   საქართველოს აქვს პარტნიორობის შეთანხმებები და კონტრაქტები თურქეთთან, ჩინეთთან, არაბთა გაერთიანებულ საამიროებთან, საუდის არაბეთთან, ირანთან; საქართველოზე გადის შუა დერეფანი - „ერთი სარტყელი და ერთი გზა“ ჩინეთიდან - ევროპისკენ; ამავდროულად, საქართველო ტიტანურ ძალისხმევას ეწევა შეერთებულ შტატებთან ურთიერთობების გადატვირთვისთვის (უკვე მეორე წელია ტრამპი არ ნიშნავს ელჩს საქართველოში - ზუსტად ისევე, როგორც მისი პირველი საპრეზიდენტო ვადის დროს); საქართველოს თავისი კონსტიტუციის 78-ე მუხლის მიხედვით ერთგულია უალტერნატივო ევროატლანტიკური ინტეგრაციის საგარეო პოლიტიკური კურსის, მაგრამ ამავე დროს სერიოზულად არის დამოკიდებული რუსეთზე სავაჭრო-ეკონომიკური თვალსაზრისით, თუმცა არ აქვს დიპლომატიური ურთიერთობები რუსეთის ფედერაციასთან, მიუხედავად იმისა, ატარებს მასთან არააფიშირებული მეგობრობის პოლიტიკას. აი, მცირე ქვეყნების „ორ ცეცხლს შუა“ ბალანსირების პოლიტიკის მაგალითი. ეს, პრაქტიკულად, ნეიტრალიტეტის პოლიტიკაა, რომლის დროც საქართველოსა და სამხრეთ კავკასიის ქვეყნებისთვის დიდი ხანია წავიდა. და თანამედროვე სამყაროშიც, როდესაც ყველაფერს ძალა წყვეტს, ნეიტრალიტეტი აღარ არის აქტუალური - ნეიტრალური ქვეყანა დარჩა მხოლოდ ოთხი, და ისინიც მხოლოდ ნაწილობრივ არიან ნეიტრალური.

როდის და როგორ დასრულდება სპეცოპერაცია - ვინ უფრო მეტად წავა კომპრომისზე - რუსეთი, თუ უკრაინა? შეთანხმდებიან თუ არა კრემლი და თეთრი სახლი საერთაშორისო უსაფრთხოების მთავარ საკითხებზე, თუ დარჩებიან მოწინააღმდეგეებად, რომლებიც სანქციების ენით საუბრობენ? ვის პირობებზე გადაწყდება სიტუაცია ჰორმუზის სრუტეში - ტრამპის, თუ რუსეთის მეგობარი ირანის? - ამ ყველაფერზეა დამოკიდებული საქმის ვითარება სამხრეთ კავკასიაში, რომლის ქვეყნებიც ტრადიციულად ყველაზე ძლიერი მოთამაშისკენ მიისწრაფვიან. კავკასიაში ყოველთვის პატივს სცემდნენ ძალას - საქართველოს ხელისუფლებას სურს ჰყავდეს უძლიერესი მფარველი, მაგრამ არ ჩქარობს - სააკაშვილის შეცდომების განმეორების ეშინია, ხოლო სტრატეგიულ პარტნიორებს ყოველდღე არ იცვლიან.

   საქართველოს ხელისუფლების ოფიციალური საგარეო პოლიტიკა დაფიქსირებულია საქართველოს მოქმედი კონსტიტუციის 78-ე მუხლში „ინტეგრაცია ევროპულ და ევროატლანტიკურ სტრუქტურებში“, რომელიც მიღებულია ამჟამინდელი ხელისუფლების მიერ. გარდა ამისა, საქართველოს წინა ხელისუფლებამ ხელი მოაწერა სტრატეგიული პარტნიორობის ქარტიას აშშ-სთან - „№1 სტრატეგიულ მოკავშირესთან“. ეს არის საქართველოს მოქმედი საგარეო პოლიტიკური კურსი, რომელიც არავის გაუუქმებია და რომლის შეცვლასაც ვერავინ შეძლებს საქართველოს პარლამენტში საკონსტიტუციო უმრავლესობის გარეშე.

   რეალურად კი საქართველოს ინტეგრაცია ნატოში არ შემდგარა, მას „ტაქტიანად“ არ იხსენებენ ალიანსის ბრიუსელის შტაბ-ბინაშიც და თბილისშიც; აშშ-სთან სტრატეგიული პარტნიორობის ქარტია შეჩერებულია, ისევე როგორც საქართველოს ევროკავშირში ინტეგრაცია. მიუხედავად ამისა, საქართველო ყველა ძალისხმევას მიმართავს აშშ-სთან სტრატეგიული პარტნიორობის რესტარტისკენ, რისი პირველი შედეგებიც მაისისთვის დააანონსეს. ხოლო ევროკავშირთან მიმართებაში გაცხადდა, რომ საქართველოს განზრახვები გახდეს ევროკავშირის წევრი იოტისოდენადაც არ შეცვლილა - შეიცვალა თავად ევროკავშირი, რომელიც საქართველოს მიმართ ორმაგი სტანდარტების პოლიტიკას ატარებს.

ევროკავშირის ხელმძღვანელობაში ტრანსფორმაცია, რომლის ლიდერი ქვეყნებიც რუსეთის ფედერაციის ტრადიციული პარტნიორები იყვნენ, მოხდა 2013 წელს უკრაინაში ევრომაიდნის ხელისუფლების მოსვლით. მაშინ მთავარ ევროპულ დედაქალაქებში ნაცისტური იდეებით განიმსჭვალნენ და გადაწყვიტეს რუსეთის ბანდერელების ხელებით დასრულება. მანამდე კი ევროკავშირი, ნატო და აშშ დაჟინებით ურჩევდნენ თბილისს რუსეთთან ურთიერთობების მოგვარებას და მათთვის პრობლემების არშექმნას, თუ საქართველოს ნამდვილად სურდა ევროკავშირსა და ჩრდილოატლანტიკურ ალიანსში გაწევრიანება, რადგან საქართველოს გამო ისინი რუსეთთან არ იომებდნენ, რაც დაამტკიცეს კიდეც 2008 წლის აგვისტოში.

   არნო ხიდირბეგიშვილი,
ქართული საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტო „საქინფორმი“-ს გენერალური დირექტორი და მთავარი რედაქტორი, უშიშროების, სტრატეგიული ანალიზისა და საინფორმაციო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორი

2026 წლის 4 მაისი
საქართველო, თბილისი