ბოლოჯერ ვაიძულებ ჩემს თავს, ვწერო ბრბოსთვის გასაგებ ენაზე, რათა მივაღწიო მიზანს – ჩემი ხმა ყველას მივაწვდინო, მათ შორის იმ გაფუჭებულ ქართველებს, რომლებიც სოციალურ ქსელებში უცენზუროდ იგინებიან. გონებასუსტ მეშჩანებსა და ობივატელებს არ შესწევთ უნარი, თავიანთი აზრები სხვაგვარად გამოხატონ, რადგან მათ აზრები საერთოდ არ გააჩნიათ. გაფუჭებული ქართველები, როგორც წესი, შოვინისტები და ქსენოფობები არიან, მაგრამ ყველაზე მეტად მათ ნორმალური ქართველები სძულთ.

არსებობს გაფუჭებული ქართველების მეორე, შედარებით განვითარებული კატეგორია. ესენი არ არიან კონფორმისტები, როგორც პირველები, არამედ კოსმოპოლიტები, გლობალისტები და უცხოეთის აგენტები არიან. ისინი მართავენ პირველ — გაფუჭებული ქართველების დაბალ კატეგორიას, წარმოადგენენ მათ პოლიტიკაში,. მაგრამ „ბრმად“ იყენებენ და მალავენ, რომ ისეთი ცნებები, როგორიცაა ერი, ენა, ტრადიციები, სარწმუნოება, სქესი და სამშობლო, მათთვის არაფერს ნიშნავს. სწორედ ამიტომ უწოდა საქართველოს პრემიერ-მინისტრმა, ირაკლი კობახიძემ, გაფუჭებული ქართველების ამ მეორე, შედარებით განვითარებულ კატეგორიას „უსამშობლოები“, ანუ ადამიანები სამშობლოს გარეშე.

   მთლიანობაში, საქართველოში ძალიან ბევრი გაფუჭებული ქართველია. 2012 წელს მათ მიერ არჩეულმა დეპუტატებმა საპარლამენტო სავარძლების თითქმის ერთი მესამედი დაიკავეს. ბიძინა ივანიშვილი იმედოვნებდა, რომ საქართველოს საკეთილდღეოდ ერთობლივი მუშაობა მათ შეცვლიდა. თუმცა, გასულმა წლებმა აჩვენა, რომ მხოლოდ დიდ უბედურებას, ფიზიკურ ტკივილსა და გაჭირვებას ძალუძს დააშოშმინოს ბოროტი ადამიანების ის კატეგორია, რომელსაც მე გაფუჭებულ ქართველებს ვუწოდებ, და არა პროპაგანდას, სიკეთესა და სიხარულს. ერთ-ერთ მათგანს „რცხვენია, რომ თბილისის თავზე ბომბები არ ცვივა, რადგან საქართველო უკრაინას არ ეხმარება და რუსეთს არ ეომება “, იგივე მიზეზით მეორეს „სწყდება გული, რომ საქართველო უკრაინის მსგავსად არ მიიღებს დასავლეთისგან ომისშემდგომი დახმარებიდან არც ერთ დოლარს, რადგან რუსეთს არ ებრძვის“.

როგორც უკვე ვთქვი, მხოლოდ დიდ უბედურებას, ფიზიკურ ტკივილსა და გაჭირვებას შეუძლია გაფუჭებული ქართველების მოთოკვა. მაგრამ მათ ვერ შეძლეს დიდი უბედურების – საქართველოსა და რუსეთს შორის ომის (თავისი ყველა თანმდევი შედეგით) გამოწვევა, მიუხედავად უამრავი პროვოკაციისა. ტკივილი და გაჭირვება კი მათზე არ მოქმედებს – მათ მიიღეს საკმარისი დასავლური გრანტები იმისთვის, რომ გადაიხადონ სასამართლოების მიერ დაკისრებული ჯარიმები, კომფორტულად იგრძნონ თავი ციხეში, სადაც არ არის წამება, როგორც მათი კერპის, სააკაშვილის რეჟიმის დროს იყო, და იმკურნალონ საუკეთესო კლინიკებში სახელმწიფოს ხარჯზე. ასევე, გაფუჭებულმა ქართველებმა, რომელთათვისაც მთავარია ფული, ვერ შეძლეს „ქართული ოცნების“ ხელისუფლების დამხობა, მიუხედავად ევროკავშირისა და აშშ-ის წინა ადმინისტრაციის მხარდაჭერით განხორციელებული სახელმწიფო გადატრიალების ექვსი მცდელობისა.

   და უცებ, დღეს, მეორე, უფრო განვითარებულმა გაფუჭებულმა ქართველებმა შენიშნეს აფხაზეთთან დაახლოება, რომელსაც ხელისუფლებამ, ქართველი ბიზნესმენების ხელით, მწვავე ჰუმანიტარული კრიზისის პირობებში ბენზინით დაეხმარა; შენიშნეს პრემიერ-მინისტრის კომენტარი იმის შესახებ, რომ ერეკლე II-ის გადაწყვეტილება რუსეთის იმპერიასთან გეორგიევსკის ტრაქტატის ხელმოწერის თაობაზე იყო „ბრძნული და უალტერნატივო ნაბიჯი“, და რომ ეს განცხადება ირაკლი კობახიძემ არაერთხელ გაიმეორა შესაბამისი განმარტებებით; შენიშნეს მოსკოვში გაჟღერებული ინიციატივა აფხაზეთის გავლით რკინიგზის გახსნის შესახებ. ამიტომ, ამ კოსმოპოლიტებმა, უსამშობლო უცხოეთის აგენტებმა და ფსევდოლიბერალებმა ეშმაკურად გაითვალისწინეს ქართველი ხალხის აბსოლუტური უმრავლესობის სურვილი — აღადგინოს ძველი მეგობრობა რუსებთან, აფხაზებთან და ოსებთან — და გადაწყვიტეს, „კრეატიულობაში“ გაუსწრონ „ქართულ ოცნებას“. ამ მიზნით მათ რუსეთში შემდეგი „დეპეშა გაგზავნეს“:

„მოსკოვი, კრემლი. მზად ვართ ვაღიაროთ აფხაზეთი და ავიღოთ ძალაუფლება. ამხანაგების სახელით – ბარამიძე, გვარამია, სამადაშვილი“.

   ამრიგად, ჩემი პროგნოზი, რომელიც 2026 წლის 11 აგვისტოს გამოქვეყნდა ღია მიმართვაში „ქართული ოცნებისადმი“, ერთი კვირის შემდეგ ახდა. ახლა კი – თანმიმდევრობით.

2026 წლის აგვისტოში ირაკლი კობახიძე ქართველი ხალხის წინაშე სრულიად ახლებურად წარდგა, როდესაც გამართულ ბრიფინგებსა და ინტერვიუებში საქართველოს უახლეს ისტორიაში უპრეცედენტო განცხადებები გააკეთა, რითაც დაამტკიცა, რომ დღეისათვის მას პრემიერ-მინისტრის პოსტზე ბადალი არ ჰყავს.

კერძოდ, კობახიძემ განაცხადა, რომ:

• 7 აგვისტოს სააკაშვილის რეჟიმმა მოაწყო პროვოკაცია — დაბომბა ცხინვალი, ხოლო ომი დაიწყო 8 აგვისტოს, როდესაც საპასუხოდ საქართველოში რუსეთის არმია შემოვიდა;

• რუსოფობია საქართველოში ფეხს ვერ მოიკიდებს, რადგან ის ეწინააღმდეგება ქვეყნის ეროვნულ ინტერესებს და წარმოადგენს საბოტაჟს საქართველოდან რუსი ტურისტების დაფრთხობის მიზნით;

• რუსოფობია უცხოეთის აგენტებს დაავალეს 2022 წელს – ფსევდოლიბერალურ ოპოზიციას, რომლის წარმომადგენლებიც 2008 წლის ომის შემდეგაც კი არ იყვნენ რუსოფობები, პირიქით;

• ყოველი სახელმწიფო საკუთარი ეროვნული ინტერესების შესაბამისად მოქმედებს და არც ერთი სახელმწიფო არ მოქმედებს სხვის სასიკეთოდ და არ სწირავს თავის ინტერესებს მის სასარგებლოდ. მან გაიხსენა ევროკავშირისა და აშშ-ის მხრიდან ზეწოლა, როგორც კი საქართველომ თავისი ეროვნული ინტერესების შესახებ განაცხადა.

საქართველოს პრემიერ-მინისტრის განცხადებებს ქართველი ხალხისთვის ორმაგი ფასი აქვს, რადგან ირაკლი კობახიძე ცნობილია, როგორც სამართალმცოდნე, რომელსაც აქვს კლასიკური ევროპული განათლება და ევროპულ დემოკრატიულ ინსტიტუტებში მუშაობის დიდი გამოცდილება, ასევე, როგორც ბოლშევიკურ-კომუნისტური იდეოლოგიისა და საბჭოთა წყობის მიმდევრული და შეურიგებელი მოწინააღმდეგე.

10 აგვისტოს პუბლიკაციაში „პრემიერის პრემიერა“, პრემიერის მხარდასაჭერად — პირველის, ვინც გაბედა და ამხილა შეკვეთილი რუსოფობია საქართველოში (ჩემი ტერმინი მაშინვე დამკვიდრდა ქართულ პოლიტიკურ ლექსიკონში), შეგახსენებთ:

• როგორ ამოშალა სააკაშვილმა 2008 წელს მედვედევ-სარკოზის ე.წ. შეთანხმებიდან ბოლო პუნქტი მომავალში „სამხრეთ ოსეთის“ სტატუსის განხილვის შესახებ, რითაც წერტილი დაუსვა ამ საკითხს და საქართველოს ტერიტორიის 20%-ის დაკარგვა პრაქტიკულად აღიარა;

• როგორ მოაწერა ხელი 2008 წელს სააკაშვილის დელეგაციამ — დღევანდელი ოპოზიციის სახეებმა! — ევროსაბჭოს საპარლამენტო ასამბლეის 1633-ე რეზოლუციას, რომელიც აღიარებს, რომ ომი პირველმა საქართველომ დაიწყო და რომელმაც კასეტური ბომბები გამოიყენა;

• როგორ დაუჭირა მხარი საქართველომ, სააკაშვილის წყალობით, 2008 წლის ომის შემდეგ WTO-ში რუსეთის გაწევრიანებას „აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის ტერიტორიებზე გამავალი საქონლისა და ტვირთების მონიტორინგის“ სანაცვლოდ;

• როგორ დაუბრუნა სააკაშვილმა სამაჩაბლოს ტოპონიმი „სამხრეთ ოსეთი“, რომელიც კონსტიტუციიდან პრეზიდენტმა გამსახურდიამ ამოიღო;

• როგორ ხვდებოდა სააკაშვილი საზღვარზე, ზემო ლარსში, რუს ტურისტებს, ეხვეოდა მათ, იწვევდა სასტუმროებში და აცხადებდა, რომ საქართველოში სეზონზე არანაკლებ 5 მილიონმა რუსმა ტურისტმა უნდა დაისვენოს;

• როგორ გადასცა სააკაშვილმა საქართველოს ეკონომიკის ყველა სტრატეგიული დარგი რუს კერძო და სახელმწიფო ინვესტორებს და ასევე მოიწვია საქართველოში ცნობილი რუსული კომპანიები;

• როგორ გააუქმა სააკაშვილმა ცალმხრივად ვიზები საქართველოში შემომავალი რუსეთის მოქალაქეებისთვის;

• როგორ განახორციელა სააკაშვილმა პირველი ვიზიტი საქართველოს პრეზიდენტის რანგში რუსეთში, პრეზიდენტ პუტინთან (თუმცა მალევე მოატყუა იგი);

• როგორ მოაწყო სააკაშვილის ბიძამ — თემურ ალასანიამ, სსრკ-ის სუკ-ის პოლკოვნიკმა და სსრკ-ის საგარეო საქმეთა სამინისტროს პასუხისმგებელმა მუშაკმა — თავისი საყვარელი ძმისშვილი სსრკ-ის სუკ-ის სასაზღვრო ჯარებში სამსახურში, ხოლო შემდეგ ხელი შეუწყო მის გაპრეზიდენტებას.

   მაგრამ მეორე დღეს, 11 აგვისტოს, მე გავაფრთხილე „ქართული ოცნების“ ხელისუფლება იმის შესახებ, რომ ქართული რადიკალური ოპოზიცია, დიდი ალბათობით, გაუგზავნიდა მოსკოვს ფარულ სიგნალებს პარტნიორობისა და აფხაზეთის დამოუკიდებლობის აღიარების მზაობის შესახებ, მორიგ ან რიგგარეშე არჩევნებში საქართველოში ძალაუფლებისთვის ბრძოლაში რუსეთის მხარდაჭერის სანაცვლოდ. პუბლიკაციაში „ნამეტანსაც ნუ შეაქებთ სააკაშვილს!“ ვწერ:

„დღეს, როდესაც ჩამოვთვლით, თუ როგორ ამყარებდნენ სააკაშვილი და „ნაცმოძრაობა“ მჭიდრო სავაჭრო, კულტურულ და ჰუმანიტარულ კავშირებს რუსეთთან, გამოდის, რომ ჩვენ ვაქებთ მიშას და ოპოზიციას, რომლებიც თურმე, წაგებული ომისა და საქართველოს ტერიტორიის 20%-ის დაკარგვის მიუხედავად, აკეთებდნენ იმას, რაც ქართველ ხალხს სწყურია: ამყარებდნენ მეგობრულ, ურთიერთსასარგებლო ურთიერთობებს რუსეთთან, სადაც ცხოვრობს უზარმაზარი ქართული დიასპორა, რომელიც საქართველოში თავის ახლობლებს წელიწადში 3,5 მილიარდ დოლარზე მეტ ფულად გზავნილებს უგზავნის... დღეს სააკაშვილი რომ საქართველოს პრემიერ-მინისტრი ყოფილიყო, საქართველო სამშვიდობო შეთანხმებას გააფორმებდა აფხაზეთთან და სამხრეთ ოსეთთან, აღიარებდა მათ დამოუკიდებელ რესპუბლიკებად, და საქართველოში ბევრი ტაშს დაუკრავდა მას, როგორც მამულის მხსნელს, როგორც ტაშს უკრავდნენ 2008 წლის 12 აგვისტოს რუსთაველის გამზირზე. რადგან ის დაჰპირდებოდა საზღვრების გახსნას, ლტოლვილთა დაბრუნებას, სატრანსპორტო მიმოსვლას რუსეთთან აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის გავლით და საქართველოს ზღაპრულ აყვავებას რუსული ინვესტიციების ხარჯზე. ამას იმიტომ ვამბობ, რომ ნახევარი წლის ან ერთი წლის შემდეგ, როცა ომი უკრაინაში დასრულდება და კრემლში, პუტინთან, გრძელი რიგი დადგება, სააკაშვილმა და მისმა უპრინციპო გუნდმა, რომელსაც დღეს „ქართული ოცნება“ სამართლიანად ამხელს რუსეთთან მჭიდრო პარტნიორობასა და რუსულ ეროვნულ ინტერესებზე მუშაობაში, „ფირფიტა არ შეცვალონ“ და არ დაიწყონ საკუთარი თავის შეთავაზება ისეთ ხელისუფლებად, რომელსაც რუსეთთან კულტურული, ეკონომიკური და ჰუმანიტარული კავშირების დიდი გამოცდილება აქვს.“

ჩემთვისაც კი მოულოდნელად, ჩემი პროგნოზი დაუყოვნებლივ გამართლდა:

• თავდაპირველად სააკაშვილის ერთ-ერთმა მთავარმა თანამზრახველმა, რომელიც ბევრ საშინელ საიდუმლოს მალავს, მათ შორის პრემიერ ჟვანიას მკვლელობის შესახებ, აღმაშფოთებლად მოღალატეობრივი ცრუ განცხადება გააკეთა, რომ „აფხაზეთში ომის დროს ქართველი სამხედროები დატყვევებულ აფხაზებს ხვრეტდნენ“;

• შემდეგ რეჟიმის სხვა წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ „აღფრთოვანებულია ფაშინიანით, რომელმაც უმოკლეს დროში დაამარცხა სომეხი ხალხის ტრავმირებული მეხსიერება იმით, რომ ამოიღო სომხური პასპორტებიდან მთა არარატი, რომელიც სომხეთის ტერიტორიაზე არ მდებარეობს, და აზერბაიჯანს გადასცა ყარაბაღი, რომელიც სომხეთს არ ეკუთვნის, თურქეთთან და აზერბაიჯანთან ეკონომიკური დივიდენდების მიღების სანაცვლოდ“. (საინტერესოა, რას იტყვიან ბაქოში, როცა გაიგებენ, რომ ფაშინიანმა მათ „ყარაბაღი გადასცა – წაიღეთ, მოგვაშორეთო!“?). მან პარალელი გაავლო აფხაზეთთან, რომელიც საქართველომ ასევე უნდა გადასცეს რუსეთს, როგორც სომხეთმა გადასცა ყარაბაღი აზერბაიჯანს;

• ამის კვალდაკვალ, ოპოზიციის „ცხვირმა“ — ზურაბიშვილის სეხნიამ განაცხადა, რომ „ქართველებს ბევრი მწარე აღიარების გაკეთება მოუწევთ და რომ საქართველო აფხაზებს როგორც ალტერნატივა არ იზიდავს, რადგან თურმე თავად მას აქვს სახლში არეულობა და ადამიანის უფლებების დამრღვევი დრაკონული კანონები“. თუ წინა შემთხვევის შთაგონების წყარო ფაშინიანია, ეს პიროვნება ერთბაშად ორის პლაგიატორია: ივანიშვილის, რომელმაც განაცხადა, რომ დადგება დრო, როცა ქართველებმა ვაჟკაცობა უნდა მოიკრიბონ და თავიანთი წილი შეცდომების გამო ბოდიში მოიხადონ; და თქვენი მონა-მორჩილი ხიდირბეგიშვილის, რადგან არაერთხელ განვაცხადე - სანამ ჩვენ, ქართველები, ერთმანეთს ვჭამთ, აფხაზებსა და ოსებს უხარიათ, რომ დღეს შორს არიან – თურმე აқырҭуа ერთმანეთს არ ინდობენ და ვერ მორიგებულან, და ჩვენ რაღას გვიზამდნენო?!

   ქართველი ფსევდოლიბერალების მაამებლურმა განცხადებებმა აფხაზებიც კი შოკში ჩააგდო, მაგრამ გაფუჭებული ქართველები ტყუილად ცდილობდნენ – მოღალატეებს არსად სცემენ პატივს - არც სოხუმში და არც მოსკოვში. მით უმეტეს, მათთან საქმეს არ დაიჭერენ, რადგან გაფუჭებული ადამიანები არ იცვლებიან – ვინც ერთხელ გიღალატა, აუცილებლად გიღალატებს კვლავ.

   არნო ხიდირბეგიშვილი,
საქართველოს საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტო „საქინფორმის“ გენერალური დირექტორი და მთავარი რედაქტორი, უსაფრთხოების, სტრატეგიული ანალიზისა და საინფორმაციო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორი

2026 წლის 18 აგვისტო
საქართველო, თბილისი