რაც იცის სამმა, იცის მთელმა საქართველომ: ნუთუ მაღალი პასუხისმგებლობის გრძნობა გახდა საპარლამენტო უმრავლესობისა და მმართველი პარტიის პოლიტსაბჭოს წევრების მიერ ბიძინა ივანიშვილთან გასულ შაბათს გამართული შეხვედრების შინაარსის გაუხმაურებლობის მიზეზი? ვინაიდან ბიძინა ივანიშვილი მათ მხოლოდ უკიდურესი აუცილებლობის შემთხვევაში, ანუ იშვიათად ხვდება, ვერსიები იმის შესახებ, თუ რას იტყოდა მილიარდერი ამჯერად, ბევრნაირი გამოითქვა — რიგგარეშე საპარლამენტო არჩევნების ჩატარებით დაწყებული, მთავრობის გადადგომითა და ივანიშვილის პრემიერ-მინისტრად დაბრუნებით დამთავრებული.

   ან იქნებ პასუხისმგებლობა არაფერ შუაშია და ბიძინა ივანიშვილს, რომელიც უკვე 14 წელია მათი პოლიტიკური ლიდერია, ისევ ვერ გაუგეს? არა, მიზეზი სულაც არ არის ფარული ქვეტექსტი ან „ექსპერიმენტების მოყვარული მილიარდერის არაპროგნოზირებადობა“, არამედ ის, რომ ქართველი პოლიტიკოსების უმრავლესობა, მიუხედავად ასაკისა, პოლიტიკური „არტ-დეკოს“ სტილშია აღზრდილი — საბჭოთა „ნეოკლასიციზმისა“ და დასავლური „მოდერნის“ ტლანქ სინთეზში: ხელისუფლება მათი წარმოდგენით აბსოლუტური ჭეშმარიტებაა, მაგრამ მხოლოდ მაშინ, როცა თავად არიან ხელისუფლებაში, სხვა შემთხვევებში კი ისინი დასავლური „დემოკრატიული ღირებულებებისადმი“ ერთგულებას დეკლარირებენ. ძველი შტამპებისა და წესებისგან გადახვევა მათ არ შეუძლიათ, კრეატივი არ ჰყოფნით.

   „ჩვენ გავაკეთებთ ყველაფერს, რაც საქართველოს ინტერესებში შედის“, – უპასუხა ივანიშვილმა ჟურნალისტის კითხვას „განიხილავს თუ არა ის საქართველოს ევრაზიულ ეკონომიკურ კავშირში (ЕАЭС) შესვლას?“ თავის პირველ პრესკონფერენციაზე 2011 წლის ნოემბერში, აქტიურ პოლიტიკაში მოსვლის გადაწყვეტილების შემდეგ. მრავალსვლიანი კომბინაციების გამოცდილმა მოყვარულებმა და სკანდალიდან სკანდალამდე მცხოვრებმა ინტრიგანმა პროპაგანდისტებმა ის მაშინაც ვერ გაუგეს. არც მოგვიანებით დაუჯერეს, როდესაც ივანიშვილმა განაცხადა: „ომის შემდეგ ბევრი რამ შეიცვლება და ჩვენც შესაბამისად ვიმოქმედებთ“.

უკრაინის ომი დასასრულს უახლოვდება, მსოფლიოში მის მიმართ დამოკიდებულება ძირფესვიანად იცვლება, ამიტომ ბიძინა ივანიშვილი კვლავ შეხვდა მის მიერვე დაკომპლექტებულ გუნდს, რათა შეეხსენებინა პრიორიტეტები, რომელთაგან მთავარია – „მთვარის ქვეშ მარადიული არავინ და არაფერია“: არც მაღალჩინოსანი ხელმძღვანელები, არც საგარეო პოლიტიკური სიმპათიები. ივანიშვილის ტაქტიკაა – იმოქმედოს სიტუაციის მიხედვით, რომელიც მდინარესავით მუდმივად იცვლება და „ერთსა და იმავე მდინარეში ორჯერ შესვლა შეუძლებელია“: რა შტამპებსა და რომელ თამაშის წესებზეა აქ საუბარი?!

რაც შეეხება ივანიშვილის „საკადრო შეცდომებს“: მან ყველას მისცა შეთავაზებული პროექტის განხორციელების შესაძლებლობა, მაგრამ თუ პროექტი სახელმწიფოსთვის წამგებიანი ხდებოდა, შესაბამისი გადაწყვეტილება მიიღებოდა – როგორც პროექტის, ისე მისი ავტორის მიმართ. და ეს პროცესი გაგრძელდება, რადგან უნიჭობა და კორუფცია მრავალსახოვანია. მეორეც, ჩვენ მხოლოდ დღეს ვიგებთ გამაოგნებელ სიმართლეს დასავლეთის მხრიდან დამოუკიდებელი საქართველოს ხელისუფლებაზე უპრეცედენტო ზეწოლის შესახებ, და მხოლოდ ღმერთმა და ივანიშვილმა იციან, კიდევ რით გვემუქრებოდნენ...

2022 წლის ოქტომბერში, საერთაშორისო სადისკუსიო კლუბ „ვალდაის“ პლენარულ სესიაზე გამოსვლისას, რუსეთის პრეზიდენტმა ვლადიმერ პუტინმა, მოდერატორის კითხვაზე – „რას ეტყოდა დასავლეთის ქვეყნების რიგით მოქალაქეს?“ – განაცხადა: „იბრძოლეთ ხელფასების გაზრდისთვის. ნუ დაუჯერებთ იმას, რომ რუსეთის ფედერაცია თქვენი მტერია. რუსეთი თქვენი მეგობარია“. დღეს, 4 წლის შემდეგ, ევროპელებმა დაიწყეს ბრძოლა თავიანთი ხელფასებისთვის და საპროტესტო აქციებზე გამოვიდნენ ცხოვრების ღირებულების მკვეთრი ზრდის გამო, არადა პუტინი აფრთხილებდა, რით დასრულდებოდა დასავლური ანტირუსული ეკონომიკური სანქციები, პროვოცირებული დღევანდელი ლიბერალურ-ფაშისტური ევროპული ბიუროკრატიის რევანშისტული აკვიატებით – ბოლო მოეღოთ რუსეთისთვის!

ხოლო 2022 წლის 25 თებერვალს, სპეცოპერაციის დაწყებიდან მეორე დღესვე, პუტინმა უკრაინის შეიარაღებული ძალების სამხედროებს მიმართა სიტყვებით: „აიღეთ ძალაუფლება თქვენს ხელში! როგორც ჩანს, ჩვენ და თქვენ უფრო ადვილად მოვილაპარაკებთ, ვიდრე ნარკომანებისა და ნეონაცისტების იმ ბანდასთან, რომელიც კიევშია ჩასახლებული და მთელი უკრაინელი ხალხი მძევლად ჰყავს აყვანილი“. დღეს, როცა აშშ-ც კი მოუწოდებს ზელენსკის წასვლისკენ, უკრაინელებმა დაიწყეს პროტესტი სისხლიანი რეჟიმის წინააღმდეგ, რომელმაც ფანტასტიკურად იშოვა ფული დასავლურ დახმარებასა და იარაღის გადაყიდვაზე.

როდესაც ზემოაღნიშნული პროცესები ლოგიკურ დასასრულს მიუახლოვდება, როდესაც დასრულდება ომი, რომელშიც ზელენსკის მხარეს ჩართვისკენ ევროპა საქართველოს მოუწოდებდა; როდესაც ევროპას, რომელიც წუთითაც არ წყვეტს მრავალმილიარდიან ვაჭრობას რუსეთთან საკუთარი სანქციების გვერდის ავლით (რომელთა დაცვასაც ის თბილისს უბრძანებდა), საქართველოსთვის აღარ ეცლება, ბიძინა ივანიშვილი მიიღებს გადაწყვეტილებას, რომელიც ყველაზე მეტად შეესაბამება საქართველოს ეროვნულ და სახელმწიფოებრივ ინტერესებს ახალი გარემოებებიდან გამომდინარე, იქნება ეს რეფორმები საშინაო პოლიტიკაში თუ საქართველოს საგარეო პოლიტიკური კურსის კორექცია.

   დღეს, 2026 წლის 21 ოქტომბერს, საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოში იწყება საპარლამენტო უმრავლესობის სარჩელის არსებითი განხილვა ხუთი ოპოზიციური პარტიის ანტიკონსტიტუციური საქმიანობის აკრძალვის შესახებ, რომელთაგან ერთი სააკაშვილის ექს-მმართველი პარტიაა, ხოლო დანარჩენი ოთხი მის პლატფორმაზეა შექმნილი. ვინ იფიქრებდა, რომ პარტია, რომელმაც განზრახ გაასხვისა საქართველოს ტერიტორიების 20%-ზე მეტი, სიცოცხლეს გამოასალმა ათასობით მოქალაქე და ლტოლვილად აქცია საკუთარ სამშობლოში ათიათასობით ადამიანი, მშვიდად იარსებებდა 14 წელი და მის ასაკრძალად საკონსტიტუციო სასამართლოში პროცესი გახდებოდა საჭირო დროებითი საპარლამენტო საგამოძიებო კომისიის 550-გვერდიანი დასკვნის საფუძველზე?!

აუხსნის თუ არა ხელისუფლება საქართველოს მოქალაქეებს, რომ მას არ ეშინია ამ პარტიების, რომელთა ელექტორატი IRI-ის კვლევების მიხედვითაც კი უკიდურესად დაბალია? რომ მიზეზი ამ პარტიების ლიდერების ძირგამომთხრელ, დივერსიულ პროპაგანდაშია მათი პარტიული ტელეკომპანიების მეშვეობით, რომლებიც ასევე დახურვას ექვემდებარება?

ხელისუფლებამ უნდა განაცხადოს, რომ სწორედ ამ უელექტორატო ხუთი პარტიისა და მათი რუპორის – საბოტაჟით დაკავებული ხუთი ტელეკომპანიის ანტისახელმწიფოებრივი საქმიანობის წყალობით, ქართველი დაქირავებული მებრძოლები, რომლებმაც ავტომატურად დაკარგეს საქართველოს მოქალაქეობა „საქართველოს მოქალაქეობის შესახებ“ კანონის 21-ე მუხლის საფუძველზე („საქართველოს კომპეტენტური ორგანოების ნებართვის გარეშე უცხო ქვეყნის შეიარაღებულ ძალებში, პოლიციაში ან უშიშროების ორგანოებში სამსახურში შესვლა“), გმირებად არიან გამოცხადებულნი! რომ ეს „გმირები“ საქართველოში დაბრუნების შემთხვევაში სისხლის სამართლის პასუხისგებაში მიეცემიან საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის საფუძველზე: 227¹-ე მუხლით (საზღვარგარეთ უკანონო შეიარაღებულ ფორმირებებში მონაწილეობა), 310-ე მუხლით (ჯაშუშობა) და 315-ე მუხლით (შეთქმულება ან ამბოხება კონსტიტუციური წყობილების წინააღმდეგ).

ხელისუფლების წარმომადგენლებს, რომლებიც დღეს სამართლიანად, მაგრამ 22 წლის დაგვიანებით ამხელენ ევროკავშირს (22 და არა 14, რადგან ბევრი მათგანი სააკაშვილის დროსაც ხელისუფლებაში იყო), არ უგებს ქართველი ახალგაზრდობის მნიშვნელოვანი ნაწილი, რომელიც ზომბირებულია რადიკალური ოპოზიციისა და მათი ტელეკომპანიების მიერ! აი, რატომ უნდა აიკრძალოს საქართველოში ეს ხუთი პოლიტიკური პარტია და არა იმიტომ, რომ ისინი „ქართული ოცნების“ მომავალი კონკურენტები არიან 2028 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე!

„ევროპა ბრიუსელისგან უნდა გადავარჩინოთ!“ – საქართველოს ხელისუფლების ახალი ლოზუნგია. „ჩვენ ვართ დიალოგის მომხრე ევროკავშირთან და მოლოდინში ვართ ჭეშმარიტი ევროპისა, მისი ევროპული ღირებულებებით!“, – აცხადებენ ისინი. „საქართველოსა და ქართველების ცივილიზაციური, ისტორიული და მენტალური არჩევანი ევროპაა!“, „თუ მხარს უჭერ ძალადობას საქართველოში, მაშინ შემდგომში იგივე ძალადობას წააწყდები შენთანაც, საფრანგეთში, იტალიაში, ალბანეთში“, – გვეუბნება საქართველოს ხელისუფლება და ამხელს ბრიუსელსა და ევროპელ ელჩს თბილისში ჩაშლილი სახელმწიფო გადატრიალებების მხარდაჭერაში.

   მოდით, გავერკვეთ ცნობიერების ამ ნაკადში და ვკითხოთ მოქმედ ხელისუფლებას:

შემთხვევით მან ხომ არ მიიღო საქართველოს კონსტიტუციის დღემდე მოქმედი 78-ე მუხლი საქართველოს ევროატლანტიკური ინტეგრაციის პროცესის ყოველმხრივი ხელშეწყობის შესახებ?

ევროპაში ამჟამინდელი კრიზისი გამოწვეულია ევროკავშირის ხელმძღვანელობის მიერ უკრაინის ყოველმხრივი მხარდაჭერით, რომლის ხელებითაც უნდა განადგურდეს რუსეთი და განაწილდეს მისი ტერიტორია-სიმდიდრეები, როგორც ამაზე ჰიტლერი ოცნებობდა. და განგება, თითქოს ევროპა დაისაჯა „ქართული ოცნების“ ხელისუფლების მიმართ ორმაგი სტანდარტების გამო, აქ საერთოდ არაფერ შუაშია!

რატომ ითმენდა ხელისუფლება ჩუმად მთელი ამ წლების განმავლობაში ევროპის მხრიდან პრესინგს, მაგრამ ამავდროულად აწერდა ხელს ყველა ევროპულ რეზოლუციას უკრაინის მხარდასაჭერად?

ვინ მოატყუა საქართველოს მოქმედი ხელისუფლება, რომ ქართველი ხალხის ისტორიული, ცივილიზაციური და მენტალური არჩევანი ევროპაა? ქართველი ხალხის ისტორიული ცივილიზაციური არჩევანია მეფე ერეკლე II-ის მიერ რუსეთთან დადებული გეორგიევსკის ტრაქტატი – მენტალური გადაწყვეტილება, რომელიც ერთმორწმუნეობას ეფუძნებოდა.

რომელი ჭეშმარიტი ევროპული „დემოკრატიული ღირებულებებია“ საქართველოსთვის გზამკვლევი ვარსკვლავი, რის გამოც საქართველომ – ღვინის, ხორბლის, თაფლის, ყველისა და მრავალხმიანობის სამშობლომ – მოთმინებით უნდა იცადოს, სანამ ევროპა „გამოიღვიძებს და საკუთარ თავს თავადვე განსჯის“?! შემთხვევით ფაშიზმი, ინკვიზიცია, რასიზმი, გილიოტინა, იუვენალური იუსტიცია, ევთანაზია და ლგბტქი+ გენდერები ხომ არა?!

ხელისუფლებამ უნდა აუხსნას ქართველ ხალხს, რომ სწორედ დასავლეთის გავლენის აგენტების – იმ ხუთი პარტიისა და მათი სატელიტების (ტელეკომპანიებისა და არასამთავრობო ორგანიზაციების) – ანტიქართული პროპაგანდის ბრალია, რომ ქართველი ახალგაზრდობის მნიშვნელოვან ნაწილს სურს „გეიროპაში“ და ფეხებზე ჰკიდია ქართული ტრადიციები, კულტურა და ღირებულებები!

   და რატომ აქვს თავად საქართველოს ხელისუფლებას მუდმივად ჩემოდნებზე ჯდომის განწყობა?! რატომ უნდა მიდიოდეს საქართველო მუდმივად სადღაც – ხან ევროპაში, ხან აშშ-ში, ხან კიდევ ეშმაკმა იცის სად?! რატომ არ ესვენება „ქართულ ოცნებას“ საქართველოში?! „რომში მოიქეცი ისე, როგორც რომაელი“: რატომ მალავდა ხელისუფლება 14 წელი, რომ ევროკავშირში ქართული ღირსებით არ მიგვიღებენ?! მხოლოდ ქართველებს – მომვლელებად, ტაქსისტებად, მეძავებად, ქურდებად და დარაჯებად...

   „სადაც ვიწროა, იქ წყდება“, – ამბობს რუსული ანდაზა. „ქართულმა ოცნებამ“, რომელიც მოსკოვში პრაგმატიზმისთვის შეაქეს, უნდა ახსოვდეს, რომ ყველაზე მტკიცე ჯაჭვიც კი გაწყდება, თუ მასში ერთი სუსტი რგოლი მაინცაა. ყველაზე მტკიცე ხელისუფლებაც კი დაემხობა, თუ პრაგმატულ პოლიტიკასთან ერთად ის ყურადღებას არ აქცევს ზნეობას, ეროვნულ მორალს. ძლიერი ეკონომიკის, ჯარისა და პოლიციის მქონე, მაგრამ უსულიერო სახელმწიფოს შენება უაზრობაა – „ჯაჭვი“ მაინც გაწყდება. ხოლო მათ, ვინც შეცდა, რაც შეიძლება მალე უნდა დატოვონ ხელისუფლება, სიღარიბე მათ აშკარად არ ემუქრებათ...  

   არნო ხიდირბეგიშვილი,
ქართული საინფორმაციო-ანალიტიკური სააგენტო „საქინფორმის“ გენერალური დირექტორი და მთავარი რედაქტორი, უსაფრთხოების, სტრატეგიული ანალიზისა და საინფორმაციო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორი

21 ოქტომბერი 2026 წელი
საქართველო, თბილისი